Omma

Eg átti eina ommu, minnist hana gamla og sjúka, men best av øllum minnist eg hana eisini sum eina sterka ommu, eina orduliga ommu, sum ikki var bangin fyri at taka fatt, og sum ikki helt seg aftur at vera har, tá ið á stóð. Minnist eisini, hvussu hon í ovastu skuffu í kommoduni hevði ein blokk ella tveir liggjandi, og eisini blýantar og pennar. Okkum ommubørnunum dámdi væl at tekna, so har var lagamanni. Um okkurt manglaði, so var bara at fara heim til Tróndheim at keypa meir. Hon var ikki pírin. Minnist eisini, hvussu hon altíð hevði okkurt at siga frá, okkurt stuttligt, hon dugdi eisini at flenna at sær sjálvari, minnist enn, hvussu tað ljóðaði. Hon hevði sína meining, og har helt hon seg heldur ikki aftur, áhugað, sum hon var í øllum. Minnist eisini....

Hon hevði eisini sjálv síni egnu minnir, frá barndómi, ungdómi, hon segði frá, frá tá ið pápi var lítil, frá abba, frá, ja, hon hevði so nógv upp á hjarta.

Omanfyri er ein ungdómsmynd av míni vøkru ommu.

Men nú er alt bara minnir.....