Minnir

 

Hendan myndin vísir nøkur ting, eg eri góð við. 

Myndina av elstu dóttrini, Gunvør, og manni hennara, Mogens. 

Tjúkka, stutta stakan til vinstru, 

sum eg havi fingið frá næstelstu dóttrini, Rothu. 

Gamla speglið aftast til høgru fyri myndina, 

sum var her í húsinum, tá ið vit komu higar at búgva eftir Binu.

Og hinar stakarnar, sum eg sjálv havi keypt

Omma

Eg átti eina ommu, minnist hana gamla og sjúka, men best av øllum minnist eg hana eisini sum eina sterka ommu, eina orduliga ommu, sum ikki var bangin fyri at taka fatt, og sum ikki helt seg aftur at vera har, tá ið á stóð. Minnist eisini, hvussu hon í ovastu skuffu í kommoduni hevði ein blokk ella tveir liggjandi, og eisini blýantar og pennar. Okkum ommubørnunum dámdi væl at tekna, so har var lagamanni. Um okkurt manglaði, so var bara at fara heim til Tróndheim at keypa meir. Hon var ikki pírin. Minnist eisini, hvussu hon altíð hevði okkurt at siga frá, okkurt stuttligt, hon dugdi eisini at flenna at sær sjálvari, minnist enn, hvussu tað ljóðaði. Hon hevði sína meining, og har helt hon seg heldur ikki aftur, áhugað, sum hon var í øllum. Minnist eisini....

Hon hevði eisini sjálv síni egnu minnir, frá barndómi, ungdómi, hon segði frá, frá tá ið pápi var lítil, frá abba, frá, ja, hon hevði so nógv upp á hjarta.

Omanfyri er ein ungdómsmynd av míni vøkru ommu.

Men nú er alt bara minnir.....

Góðar løtur

Her átti eg mangar góðar løtur, í Hattarvík uppi í Smiðju, har abbi mín búði. Haldi ikki, at har fór ein einasta summarferia upp ímillum, har eg ikki var og ferðaðist har úti. Á myndini omanfyri, sum eg teknaði, tá ið eg var um 18-ára gomul, sæst beint oman ímóti húsunum. Áin úti í síðuni, Kellingará, rann og dundi omaneftir, minnist ljóðið frá henni enn í øllum friðinum uttanum. Ikki sum í Klaksvík, har onnur ljóð vóru at hoyra og einki dun. Minnist eisini luktin har úti, blandingur av seyði, fugli og vátum grasi og hoyggjhúsum. Kenni modnaroykin aftur, nú heystið hevur verið yvir okkum við regni og vindi og vátum bløðum í túninum. Ein góður roykur. Minnist eisini, hvussu farið var út í ánna á stóra klettin har úti at skrubba klæðir, hvussu mamma lá á knæ við hvøssu træskrubbuni og grønsápu og skúmandi cowboybuksunum hjá abba.

Áin dunar enn oman eftir, hóast fossurin, Kvíðafossur, er sprongdur burtur, og hóast bygdin ikki er hin sama - fyri meg, tí har er so nógv av lívinum, sum eg minnist tað, burtur.

Seinast, eg var har úti, var til eina jarðarferð.

Meg minnist eina mynd,

eg var lítil tá.....

Mín forfeingiliga omma

OMMA

Eg átti eina ommu, sum ikki var sørt forfeingilig.

- Omma mannin hjá mær búði beint við hjá ommu og plagdi viðhvørt at støkka niðan á gólvið hjá henni við einum neti í hondini, tá ið hon fór norður til Amaliel at keypa. Hon dugdi væl at gera skjótt av, ongantíð gav hon sær stundir at seta seg afturá, men setti seg altíð uttast á ein stól við ytra enda av borðinum. Hon lat seg ongantíð úr frakkanum. Sum eg minnist tað, brúna frakkanum og grønu húgvuni.

- Nokk um tað. Tað einu ferðina fekk eg tikið eina mynd av teimum, ommu við stokkum í hondini og ommu mannin uttast á stólinum sum vanligt. Har sótu tær so hugnaligar og prátaðu og flentu, og so kvikliga fór hon avstað aftur, altso omma mannin. Hetta var langt áðrenn digitalu tíðirnar, so tað var spart upp á myndirnar. Tað varð ikki tikið myndir í fleng sum í dag, so har var bert hin eina myndin.

- Men myndin er burtur! - Eg fekk spurt ommu, um hon visti, hvar myndin var, jú júe, tað visti hon væl, hon hevði skrætt hana sundur, tí hon, altso omma sjálv, var so ljót á henni. - Nú kann eg bara hava myndina í huganum hjá mær sjálvari og kann ikki føra hana víðari - Myndina av míni forfeingiligu ommu og vinkonu hennara.

So kann eg bert syngja:

Meg minnist eina mynd

eg var lítil tá...............

Og omma segði: 'set teg niður, og far nú úr frakkanum' og hin segði: 'nei, ikki gera nakað til mín eg skal einki hava'. Og eg hugsaði: 'hví segði hon tað, tað hevði nú verið gott við einum drekkamunni' ... eina lítla løtu seinni stóð heimabaka fransbreyð og rabarbusyltutoy á borðinum.... 

Tað, sum eg helt verða stuttligt var, at tær, omma og Bina,

báðar vóru langommur at okkara børnum í hvør sína ætt.

-Stemningin hevði mann tó ongantíð kunnað víst teimum.