Ja og nei og 20 kilo

Í januar 2011 setti eg mær  sum nýggjarslyfti at finna inn til kjarnuna av, hvørt tað skal sigast ja ella nei. Nær og hvar og hví. Fyri meg var tað kanska nógv tað at kunna siga nei, sum var høvuðstrupulleikin - og hava tamarhald.

Veit ikki, um eg eri komin so øgiliga nógv nærri, men tó so: Bæði ja og nei í mun til mat. Eg havi kunnað sagt nei-takk til meir á tallerkin meir enn ta einu ferðina, ja-takk til frukt og grønmeti, nei-takk til wienarbreyð,

ja-takk til lagkøku, bollar og kakao, ja-takk til ost, onkuntíð ja til bomm, til aðrar tíðir nei. Ja og nei til røttu tíð, og tað hevur givið úrslit: Nú, vit fara inn í desember mánað, eru góð 20 kilo minni til av mær, enn tað var 13. januar. Ja og nei til røttu tíð, einki hastverk, men stútt og støðugt. Men hetta hevði ikki verið gjørligt uttan við hjálp uttanífrá - ikki við Gastric Bypass - men við Slankedoktor.

Men her er ein onnur grein, sum snýr seg um sama spurning. At læra at siga ja og nei til røttu tíð, so meir kann koma burtur úr, og samstundis at gerast minni strongd. Her, haldi eg, er longri eftir at koma á mál hjá mær.
Kann kanska sigast, at í mun til tíðina, og hvussu eg raðfesti, har er verri vorðið.
Hvør veit, kanska einaferð....?