Grannahandilin

Ein sera vøkur summarmynd tikin í góðveðrinum nakrar dagar herfyri. Hon sær út eins og ein vakur málningur. Myndin er tikin úr túninum hjá okkum við trøunum í forgrundini. 

Høga húsið við reyða takinum er hjá Amaliel, soleiðis æt handilin, sum omma plagdi at keypa úr, og sum vit plagdi at keypa úr, og sum børnini keyptu úr. Fleiri ættarlið. Vit lærdu tey at fara yvir um vegin, hyggja til høgru, vinstru og høgru og so yvir um. Ein pakka av margarin, ein pakka av oxoterningum, tveir pakkar av mjólk, ja, allar húsarhaldsvørur, sum vóru fyri neyðini. 

Hetta var grannahandilin hjá okkum, har tey, ið har starvaðust, vóru sera blíð og fyrikomandi, og hagar leitað varð, um okkurt manglaði.

Men so var handilin ikki meir, hann lat aftur, aðrir størri handlar komu ístaðin, og Amaliel lat upp aftur í øðrum líki. Nú fingu vit ikki mjólk har meir, men vit kundu keypa okkum buksur og blusur, handilin var vorðin klædnahandil. Somu fólk, men onnur vøra.

Løgið, handilin hevði altíð itið Kósabúðin, men hjá okkum, í okkara hugaheimi, æt hann Amaliel. Heimligt.

So hendir nakað, onnur fólk koma at keypa, eisini langvegis frá, og sum frá líður glíður Amaliel út úr hugaheiminum. Tey kenna einki til Amaliel, bert navnið á skeltinum uttanfyri, og ja, tað navnið setur seg fast í sinnið. Eisini hjá okkum.

Grannahandilin, sum mangan royndist góður, var burtur. Nýggjar tíðir. Nýggj viðskiftafólk og nýggir handlar.

Og Amaliel er vorðin Kósabúðin.

Kløkkaði køtturin

  

Sat uttanfyri í góðveðrinum einaferð í summar, einsamøll. Sum eg siti har kemur ein alloðin brúnsvartur køttur við tjúkkum, stórum hala spankulerandi við einum rundum, umleið 30 cm longum fiski í kjaftinum. Tá hann gjørdist varur við, at eg sat har, slepti hann honum alt fyri eitt og leyp so smoykin avstað, sama veg, hann var komin. Har lá so fiskurin í túninum eina góða løtu, spillfeskur og ókruvdur, meðan køtturin við jøvnum millumbilum kom lúrandi um húsahorn fyri at vita, um tað nú mundi bera til at fáa hann aftur. Tó illa bar til, eg sat jú har. Men so kanska ein góðan hálvan tíma seinni kom hann aftur enn eina ferð, lúrdi eina løtu og tók so dik á seg, fekk fatur á fiskinum og síðani spenandi avstað aftur sama veg, sum hann var komin.

At sita og eygleiða køttin var eitt upplivilsi fyri seg. So spelkin hann kom við fonginum, sum hann so var noyddur at sleppa, virkuliga frekt! - Har skuldi ein kona sita og spilla allan leikin, kann eg ímynda mær, at hann hugsaði.

Einaferð væntaði eg ikki, at hann fór a koma afturíaftur, tí hann var so leingi burtur, men nei, - eg eigi fiskin og ætli mær at hava hann! Tað hevði hann sett i seg, og hann fekk sín vilja, og heilt vist var tað tann stuttligast parturin av øllum at síggja.

Hvussu leikur síðani fór, veit eg ikki, men eg kundi hugsað mær at vita, hvaðani køtturin hevði fingið fiskin. Eg havi ikki spurt grannan enn, um tey saknaðu nakran fisk uttanfyri ella kanska í kjallaranum, men eitt veit eg, og tað er, at tað var meiningin hjá teimum at hava fiskafat til døgurða tann dagin......

Dartan

Familjan er sum ein uro, har teir ymisku lutirnir ferðast aftur og fram í mun til hvønn annan. Fyrst eitt stað, so eitt annað, so saman við einum, so einum øðrum, men altíð við træðrunum savnaðum í erva. Ein dag í summar skrivaði eg eitt sindur niður. Tá sá hon soleiðis út:

Ein fer upp á morgni tíðliga við einum stórum krússi av te, einsamøll, tó ikki heilt, ein frensur melur uppi í. Síðani koma onnur fram, og onkur fer út. Ein fer til arbeiðis, ein at vaska upp, í friði og náðum, og at dustsúgva. Fær ruddað út. So koma fleiri til, tvey fara til fjals, ein fer í skúla, annar kemur á vitjan. Frensur finnur vatn. Tvey koma til hús aftur, ein úr arbeiði, ein úr skúla. Fýra sessast, breyð við einum temunni. Ein kemur oman av fjøllum aftur til húsa, tveir fara út, ørindi, tvey onnur fara til fjals, annað teirra frá fyrr av og hin ein, sum var heldur góður við seingina í morgun. Ein er farin at skrubba trappur, og skúlanæmingurin ruddar kamar og málar møblar. So er vitjan av trimum, síðani ein vitjan afturat, so fótbóltsdystur, stovan full av monnum, tvær út at keypa buksur og annars at keypa inn, ein at vaska gólv, smágentur vassa uppi í hjá ommuni, ein abbi at byggja lego við abbadøtrum, saman við fótbóltsdysti, ein vitjandi fer til hús, so døgurði, 9 fólk, so aftur ein út, tvey koma aftur. Fýra eftir. Farteldur á skránni. Onkur at leggja klæði saman og fáa á pláss, annar hyggur í sjónvarp, temuður, prát um dagin, ið farin er, so hvør í sítt heraðshorn.

Fólk gera seg klár at fara í song. Til ein nýggjan dag og til eina nýggja uro