Grannahandilin

Ein sera vøkur summarmynd tikin í góðveðrinum nakrar dagar herfyri. Hon sær út eins og ein vakur málningur. Myndin er tikin úr túninum hjá okkum við trøunum í forgrundini. 

Høga húsið við reyða takinum er hjá Amaliel, soleiðis æt handilin, sum omma plagdi at keypa úr, og sum vit plagdi at keypa úr, og sum børnini keyptu úr. Fleiri ættarlið. Vit lærdu tey at fara yvir um vegin, hyggja til høgru, vinstru og høgru og so yvir um. Ein pakka av margarin, ein pakka av oxoterningum, tveir pakkar av mjólk, ja, allar húsarhaldsvørur, sum vóru fyri neyðini. 

Hetta var grannahandilin hjá okkum, har tey, ið har starvaðust, vóru sera blíð og fyrikomandi, og hagar leitað varð, um okkurt manglaði.

Men so var handilin ikki meir, hann lat aftur, aðrir størri handlar komu ístaðin, og Amaliel lat upp aftur í øðrum líki. Nú fingu vit ikki mjólk har meir, men vit kundu keypa okkum buksur og blusur, handilin var vorðin klædnahandil. Somu fólk, men onnur vøra.

Løgið, handilin hevði altíð itið Kósabúðin, men hjá okkum, í okkara hugaheimi, æt hann Amaliel. Heimligt.

So hendir nakað, onnur fólk koma at keypa, eisini langvegis frá, og sum frá líður glíður Amaliel út úr hugaheiminum. Tey kenna einki til Amaliel, bert navnið á skeltinum uttanfyri, og ja, tað navnið setur seg fast í sinnið. Eisini hjá okkum.

Grannahandilin, sum mangan royndist góður, var burtur. Nýggjar tíðir. Nýggj viðskiftafólk og nýggir handlar.

Og Amaliel er vorðin Kósabúðin.

Es. 12, 2

Hetta bíbliuørindið, havi eg fingið at vitað, teknaði og skrivaði pápi á ungum aldri. Eitt av teimum tingunum, eg eri góð við.

Veggjaprýði

Bert tvær smáar myndir, eg havi hangandi í stovuni, 

tann ovara er eitt lítið postkort, eg fekk eina ferð í tíðini, 

og hin niðara er eitt lítið kniplað stykki, sum eg havi rammað inn.

Eitt árið gekk eg á Den Danske Husflidshøjskole i Kerteminde.
Har fekk eg millum annað eitt skeið í knipling
og gjørdi tá hetta sum eina roynd.

Summi ting eri eg serliga góð við, og hesi eru tvey teirra. 

Haldi eisini, tey klæða hvørt øðrum.

Ullamyndir

Hendan myndin er bara okkurt funnið uppá, húgvan, skógvarnar og grasið er av roð.

Eitt skifti tókst eg nógv við ull og roð. Eg tøvdi, barkaði 

og litaði, fyri síðani at klippa tað sundur at seyma burtur úr, 

tað, sum eitur áseyming ella patchwork. Ikki sum nú, tá átti eg eina góða og sum so nýggja seymimaskinu, so tað var lagamanni.

Hesa myndina gjørdi eg eftir eini mynd av Gunvør, elstu dóttrini.

Tá ið eg komi fram við onkrum av tí, eg havi tikist við, so kann eg ikki lata vera við at vísa á frálíka og spennandi bloggin hjá Dorit, Gerandisgleðir. Millum alt tað spennandi vísir hon har eina av hesum myndunum, har eisini ketturnar eru at síggja, tær, sum mær dámar so væl, bæði í livandi lívi og sum myndaevni. Hugsi um nakkan og tann altíð so vakra bugaða ryggin og halan, sum so smidliga smoyggir sær fram við liðini, tá ið hon situr.

Uppi á loftinum

Og so fór eg upp á loftið. Har sat mín gamla fitta næstan 50-ára gamla bamsa so einslig á eini hill, eg veit ikki, um hon var hálvgum fornermað, sum hon sat og vendi vangan til. Sum lítil varð hon bæði vaskað og opererað, og so fekk hon nýggjan munn afturat. Men fitt er hon, eg vil ikki av við hana.

Á bróstinum har uppi hekk eisini millum aðrar ein mynd, pappírsklipp, sum eg gjørdi fyri nøkrum árum síðani. Eg vil so fegin vísa okkurt fram, sum eg sjálv havi skapað, so tá ið einki av tí er frá nýggjari tíð, so má eg taka okkurt gamalt fram. Og kettan má við.

Á lítla skápinum undir speglinum stendur okkurt, sum eg ikki kann vera fyriuttan.

Kærleikin

Tvær útgávur av kærleiksørindunum
í 1. Korintbrævi 13,4-8. Ørindini eu tey somu, 
hvussu tey annars verða borin fram.

Á hesum myndunum havi eg hondskrivað tekstin, og klipt og límað. Lamineraði tað við bókaplasti. Eg vil týðuliga siga, at laminering við lamineringstóli og plasti til tað sama er munin lættari og betri.