Ikki inn í eygað

"Babba," segði yngsta dóttirin, "kann eg ikki fáa bomm," 

Ella var tað okkurt annað, hon bað um.
Men pápin, sum er ein rættur orðsnillingur, kundi tá siga við hana:
"Nei, ikki inn í eygað!"
Hendan gentan var tá eins og nú sera djúphugsin og tók alt í rama álvara.

Hetta skilti hon als ikki. Hon skuldi altso hava tað í munnin.

 Men nú kann hon eins og flenna at sær sjálvari og minnast aftur á agurkuna, 

sum ikki slapp inn í eygað.
Hon hevði ímyndað sær eina fína og vakra damu, sum lá ella sat við onkrum á andlitinum, eini vakurleikamasku og agurku yvir eygað.